Voorwoord: Wat de actie in Venezuela kan betekenen voor de beurs

Een verrassende start 2026 waar we even bij stilstaan. De Amerikaanse ingreep in Venezuela, met Donald Trump als duidelijke aanjager en met een uitgesproken focus op controle en herstart van de olie-industrie, is voor beleggers vooral interessant vanwege de manier waarop dit soort geopolitieke gebeurtenissen doorwerkt in de financiële markten. Niet zozeer via directe winstbijstellingen van individuele bedrijven, maar via drie bredere kanalen: het sentiment en de volatiliteit, de invloed op energie- en olieprijzen, en de sectorrotatie die vrijwel altijd optreedt zodra geopolitiek zwaarder gaat meewegen. De eerste marktreactie was dan ook klassiek. Bij oplopende geopolitieke onzekerheid zie je vrijwel automatisch een korte vlucht naar veiligheid, met een sterkere dollar en meer belangstelling voor goud. Tegelijkertijd bleef een brede uitverkoop op de Europese beurzen uit. Dat is een belangrijk signaal. Beleggers beschouwden de gebeurtenissen niet als een directe bedreiging voor het mondiale financiële systeem, maar eerder als een verschuiving in het krachtenveld, met nieuwe accenten en andere winnaars. In plaats van paniek ontstond er dan ook iets wat voor aandelenbeleggers veel relevanter is: sectorrotatie. Grote institutionele partijen herschikten hun portefeuilles en brachten het risicoprofiel in lijn met een wereld waarin geopolitiek, energiezekerheid en defensie opnieuw een prominentere rol spelen.

Waarom zelfs Unilever en Nestlé onder druk kwamen

Een interessant detail in die rotatie was de zwakte bij traditionele defensieve sectoren. Voedings- en consumentengoederen stonden onder druk, met onder meer Unilever en Nestlé die terrein prijsgaven. Op het eerste gezicht lijkt dat vreemd. Dit zijn immers bedrijven met stabiele kasstromen, sterke merken en betrouwbare dividenden, precies het soort ondernemingen waar beleggers normaal gesproken naartoe vluchten in onrustige tijden. Toch past deze beweging perfect binnen het huidige marktbeeld. Het was geen afrekening met de kwaliteit van deze bedrijven, maar een klassiek voorbeeld van positionering. In een omgeving waarin beleggers verwachten dat defensie-uitgaven stijgen, dat energieprijzen gevoeliger worden voor politieke besluiten en dat strategische autonomie belangrijker wordt, verschuift kapitaal tijdelijk weg van “rustig en voorspelbaar” naar sectoren met meer directe blootstelling aan deze thema’s. Met andere woorden: de daling van Unilever en Nestlé zegt weinig over hun lange termijn vooruitzichten, maar veel over hoe beleggers hun portefeuilles herijken. Dit soort bewegingen zien we vaker bij geopolitieke schokken. Ze zijn zelden fundamenteel van aard, maar des te relevanter voor wie de onderliggende marktmechaniek wil begrijpen.